Eline van der Wekken, 2 augustus 2010
Kenia , Mombasa 29°

Sinds 2 dagen weer in Nederland..

Lieve allemaal,

en toen was ik weer in Nederland! Ongelofelijk en ik besef het helemaal nog niet. Ik zal bij het begin beginnen:

Een poosje geleden was ik met mijn vriend voor een paar dagen in Lamu. Na een enorm lange reis (waarbij ik mijn ogen heb uitgekeken, wat een prachtig land is Kenia!) en een korte boottocht waren we eindelijk op het misschien wel meest toeristische plekje aan de kust: Lamu! Ik had Lamu in een documentaire gezien en het leek me helemaal geweldig om dat in het echt te zien. Ik moet zeggen dat het ook super bijzonder is. Er hangt een bepaald sfeertje, het is er enorm rustig, dieven/moordenaars/bandieten enz kennen ze daar niet (dit vooral omdat het een eiland is, een misdadiger zou nooit kunnen ontvluchten en dieven worden nou eenmaal altijd gelijk gedood door de getuigen als hij te pakken wordt genomen), er zijn geen auto's, matatu's, motortaxi's of tuktuk's en dan wel het meest bijzondere: er zijn ontzettend veel ezels en alles wordt gedaan per ezel! Spullen worden per ezel vervoerd en ook wordt er op de ezels gereden. Heel bijzonder en grappig dus!
Dat ze in Lamu behoorlijk zijn geïntegreerd in het toerisme werd ons in 3 gebeurtenissen wel heel erg duidelijk. De eerste keer kwam er een man naar ons toe die vroeg of we zin hadden in een dagje uit. Nou, dat is natuurlijk altijd wel leuk, zeker als je op een plaats bent waar je nog nooit geweest bent. Hij vertelde ons dat hij ons met een boot zou meenemen naar een eiland, we zouden onderweg zelf onze vis vangen en daarna zou hij, terwijl wij een prachtige wandeling zouden maken op het strand, een heerlijke maaltijd voor ons klaarmaken, onder het genot van muziek en een kampvuurtje zouden we dit opeten. Het zou een geweldige dag worden die we nooit meer zouden vergeten, zei hij. Voor deze ene keer zou hij voor ons een uitzondering maken en mochten we voor de helft van de prijs mee, maar dit mochten we tegen NIEMAND vertellen, want dan zou hij problemen krijgen. En toen werd het allemaal een beetje verdacht: jullie moeten wel de helft alvast vooruit betalen, want ik moet al inkopen doen. Dat leek ons niet zo'n goed idee, dus na lang praten hebben we hem eindelijk af kunnen poeieren.
De volgende dag werden we aangesproken door een oude moslim met een baard. Hij vroeg ons of we hem wilden vergezellen bij een traditionele, lokale swahilimaaltijd. Het zou een geweldige, gezellige avond worden, waarbij wij zijn familie kunnen ontmoeten en kunnen genieten van een heerlijke avond. Natuurlijk werd er voor ons een uitzondering gemaakt en mochten wij hem voor de helft van de prijs de hele avond vergezellen, maar dit mochten we niet tegen de andere gasten zeggen, want die hadden de HELE prijs betaald. Na ongeveer een half uur gepraat te hebben (waarbij er allerlei prachtige verhalen werden verteld), verzocht hij ons om alvast de helft van de prijs te betalen, want hij moest inkopen doen. Voorzichtig probeerden we hem duidelijk te maken dat we dit verhaaltje al kenden en dat we het eigenlijk niet op deze manier wilden regelen. Nog wat gesputter en gepraat, maar ook deze man hebben we kunnen afpoeieren!
De volgende dag kwam er weer iemand naar ons toe: 'hello my friends, how are you? Would you like to join me this evening? I organise a real local Swahili dinner and I would really like it, when you were also there.' Oh nee, weer iemand die ons er in probeert te luizen! 'We are really sorry, we are already invited.' Ja, die derde keer ging het wat makkelijker. In Zuid-Afrika schijnt het heel normaal te zijn dat er op deze manier zaken gedaan worden me toeristen, maar daar schijnen ze papieren voor te moeten hebben. Haha, maar in Lamu was het wel grappig!

De tijd nadat we terug waren gekomen uit Lamu heb ik samen met mijn vriend doorgebracht bij zijn moeder thuis. Het was erg gezellig, maar het naderende afscheid was toch erg moeilijk.
Het afscheid was vreselijk, maar verder heb ik een goede reis gehad en nu ben ik weer terug in Nederland!

Wat ik daar nou van moet vinden weet ik niet goed. Ik vond het leuk om vrienden en familie weer gezien te hebben, maar nu denk ik: zo en nu gaan we weer terug!
Toen ik thuiskwam heb ik een enorme cultuurshock gekregen en daar heb ik eigenlijk nog steeds last van. Het is zo ongelofelijk al die verschillen en ik ben er nog steeds ondersteboven van. Een paar voorbeelden (want de meesten weet ik eigenlijk niet te omschrijven of te verwoorden):
- De stilte doet hier gewoon afschuwelijk pijn aan mijn oren, waar zijn alle matatu's, motortaxi's, tuktuk's, schreeuwende matatuconducteurs?
- Ook mijn ogen doen pijn hier, het is hier echt TE schoon gewoon!
- Vreemd om normaal rond te kunnen lopen in de stad, zonder op je tas te letten, alle aandacht te krijgen omdat je blank bent, of bestormd wordt door straatkindjes
- Wauw, hier kan ik water drinken uit de kraan!
- Ongelofelijk, gewoon onder de warme douche staan
- Waarom groeten de mensen elkaar hier niet?
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Zoals ik al zei, de meeste dingen kan ik niet verwoorden. Maar me op mijn gemak voelen, doe ik nog steeds niet. Ik heb volgens mij gewoon een heuse, serieuze cultuurshock (slik!)..

De kinderen uit Dickson mis ik ook enorm en het afscheid was dan ook niet leuk. Maar het ergste vind ik dat ik mijn Keniaanse vriend moet missen. We zijn 5 maanden samen, waarvan de laatste maand fulltime, dus makkelijk is het zeker niet. Gelukkig is er een heel mooi lichtpuntje: eind september hoop ik weer terug te gaan naar Kenia! Kan niet wachten..

Lieve mensen, allemaal super bedankt voor het medeleven en de lieve reacties die ik van iedereen gehad heb! Het was zeker een steun voor me en ik kan iedereen aanraden om ALLEEN een reis naar een ver, vreemd land te maken. Een enorme super ervaring wat je nooit meer zal vergeten en je altijd bij zal blijven!

Liefs, Eline

Eline in Kenia bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl